Źródła i metoda

Czym te wzory NIE są

• Skanem drukowanej książki czy zeszytu.
• Obrazkiem znalezionym w internecie, przyciętym albo przekolorowanym.
• Wizerunkiem licencjonowanej postaci z filmu, serialu czy gry.

Każdy wzór to własna ilustracja, narysowana w sposób ogólny.

Pięć etapów — od pomysłu do opublikowanego wzoru

1. Weryfikacja motywu. Zanim powstanie jakikolwiek rysunek, sprawdzamy zamierzony temat — „kot”, „księżniczka”, „mandala” — względem naszej własnej listy nazw marek i rozpoznawalnych postaci. Motyw, który figuruje na niej jako licencjonowany (na przykład konkretna postać z kreskówki), nie jest tworzony — nawet jeśli na początku chodziło tylko o ogólny temat. Ta lista wyraźnie nie jest wyciągiem z rejestru znaków towarowych: zapisujemy w niej własną decyzję i jej uzasadnienie, a nie opinię prawną kancelarii.
2. Rysunek. Kontur powstaje w generatorze obrazów: czysto czarno-biały rysunek konturowy na białym tle, bez koloru, bez gradientu i — to najważniejsza zasada — bez ani jednego słowa wpisanego w sam rysunek. Napis w samym rysunku byłby nie tylko złamaniem stylu, ale też powodem, dla którego ten sam rysunek nie mógłby zostać ponownie użyty w innym języku.
3. Kontrola automatyczna. Każdy plik przechodzi przed publikacją automatyczną kontrolę: zamknięte, rzeczywiście możliwe do pokolorowania obszary; grubość konturu, która nie znika przy druku; w pełni białe, niezadrukowane tło (żadnego pełnego wypełnienia, które kosztowałoby tusz przy druku); i brak rozpoznawalnych linii tekstu.
4. Ludzkie spojrzenie. Automatyczna kontrola nie widzi, CZY rysunek pokazuje właściwy motyw, czy przedstawia ludzką sylwetkę, ani czy jakiś kształt zbytnio przypomina konkretną postać — na te pytania może odpowiedzieć tylko człowiek. Dlatego każdy obrazek oglądamy sami, zanim trafi na stronę. Kiedy automatyczna kontrola błędnie zgłasza powtarzający się motyw dekoracyjny jako możliwy tekst — na przykład rząd jednakowych listków albo kropek — zapisujemy tę decyzję pisemnie, z datą, zamiast przemilczeć zgłoszenie.
5. Skład. Tytuł i podpis dodawane są dopiero na tym etapie, jako prawdziwy, zaznaczalny tekst, nigdy jako część rysunku.

Czego nie tworzymy

Licencjonowanych postaci z kina, telewizji i gier wideo; herbów klubowych i innych zastrzeżonych znaków graficznych; oraz wszystkiego, dla czego nasza weryfikacja motywu nie daje jasnej zgody. Temat ogólny — jednorożec, syrenka, smok — pozostaje możliwy do zbudowania, nawet jeśli do tego samego tematu przypadkiem należy jakaś znana postać: liczy się konkretny rysunek, a nie słowo z zapytania w wyszukiwarce.

Co wolno zrobić z plikiem

Każdy plik PDF jest darmowy do użytku prywatnego i szkolnego: można go wydrukować, pokolorować, skserować dla klasy, wpiąć do zeszytu. Nie wolno natomiast odsprzedawać niezmienionego pliku ani publikować go jako własnego produktu. Szczegóły dla każdego wzoru znajdują się w danych strukturalnych obrazka na jego stronie (license).

Odnośnik do licencji dla wszystkich plików graficznych i PDF tego serwisu: https://kredkoteka.pl/zrodla-i-metoda/#licencja.

Rozdzielczość, bez owijania w bawełnę

Rysunki powstają w rozdzielczości około 1024 pikseli boku. Przeliczone na stronę A4, daje to około 145 dpi skutecznej rozdzielczości przy druku. Dla prostego rysunku konturowego, bez przejść szarości, to wystarczająco ostre przy druku; nie powiększamy pliku sztucznie, bo powiększenie nie dodaje żadnej informacji, tylko większe piksele.

Poprawki

Jeśli jakiś wzór źle się drukuje albo popełnimy błąd, poprawiamy plik — a dopiero potem datę „Zaktualizowano” na danej stronie.

Zgłoszenia: info@kredkoteka.pl.